[aboalisinab]

دوستان، لطفاً مطالب زیباتون رو در مورد "خداحافظی" در این تالار قرار بدید...


.


خداحافظ همین حالا، همین حالا که من تنهام ........ خداحافظ به شرطی که بفهمی ترشده چشمام

خداحافظ کمی غمگین، به یاد اون همه تردید....... به یاد آسمونی که منو از چشم تو می دید

اگه گفتم خداحافظ، نه اینکه رفتنت سادست ........ نه اینکه میشه باور کرد دوباره آخر جادست

خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاها ........ بدونی بی تو و با تو، همینه اسم این دنیا

[aboalisinab]

خداحافظ ای شعر شب های روشن
خداحافظ ای قصه عاشقانه
خداحافظ ای آبی روشن عشق
خداحافظ ای عطر شعر شبانه


خداحافظ ای همنشین همیشه
خداحافظ ای داغ بر دل نشسته
تو تنها نمی مانی ای مانده بی من
تو را می سپارم به دل های خسته


تو را می سپارم به مینای مهتاب
تو را می سپارم به دامان دریا
اگر شب نشینم، اگر شب شکسته
تو را می سپارم به رویای فردا


به شب می سپارم تو را تا نسوزد
به دل می سپارم تو را تا نمیرد
اگر چشمه واژه از غم نخشکد
اگر روزگار این صدا را نگیرد


خداحافظ ای برگ و بار دل من
خداحافظ ای سایه سار همیشه
اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم
خداحافظ ای نو بهار همیشه

[aboalisinab]

خداحافظ اي جغد پير
خداحافظ اي شمشير از رو
خداحافظ اي آفرينش بي بديل
خداحافظ اي انقلاب رنگ
خداحافظ اي نوشداروي ماه
خداحافظ اي دير آمده از سفر
خداحافظ اي تشنگي ماهي
خداحافظ اي ماهي و دريا
خداحافظ اي قشنگ تر از پريا
خداحافظ اي تنها تو كوچه نريا
خداحافظ اي خوشكل
خداحافظ اي زيبا
خداحافظ اي نفس
ااااااااا
برو ديگه
دو ساعته وايستاده منو نگا مي كنه
من كه رفتم
خدافظ

[aboalisinab]

خداحافظی کردی، یک جوری که انگار، دیگه بر نمی گردی

اشکات شده بود سیل، یک جوری انگار، سراپا همه دردی

سراپا همه دردی، دیگه بر نمی گردی

----------

بار غم رو شونه، بردمش تا خونه ، جای خالیت رو دیدم، اشکام شد روونه

به جز عطر خیالت، نبود از تو نشونه، می دونم که پس از تو، دلم تنها می مونه

[aboalisinab]

خداحافظ براي تو چه آسان بود، ولي قلب من از اين جمله لرزان بود
خداحافظ براي تو رهايي داشت، براي من غم تلخ جدايي داشت

خداحافظ طلوع من، غروب من، خداحافظ تو اي محبوب خوب من

[aboalisinab]

از پشت شیشه، تصویر این شهر، دلگیر همیشه

شهر غریب، دلهای غمگین، هوای بی تو، هوای سنگین

خونه ی بی تو، مثل یه زندون، حیف من و تو، حیف عشقمون

خونه ی بی تـــــــو مثل یه زندون حیف من و تو حیف عشقمون

حیف تو بود، حیف تو بود، ای گل من

عشق اگه بود، عشق تو بود، ای گل من

حیف تو بود، حیف تو بود، ای قلب من

...آخر جاده عاشقی تنها شدم

گفتی خداحافظ .. گفتم خداحافظ

گفتی پشیمون، گفتم که هرگز

نفس بریده، دستای لرزون

اشک توی چشمام، حیف نگفتم بمون

غم یه عــاشـــق .. غم کمی نیست، چه فایده از اشـــک وقتی، وقتی کسی نیست

درد یه عاشق، درد کمی نیست، چه فایده از اشک، وقتی، وقتی کسی نیست

حیف تو بود، حیف تو بود، ای گل من، عشق اگه بود، عشق تو بود ای گل من

حیف تو بود، حیف تو بود، بر باد بری، مثل یه قصه ی کهنه شده از یاد بری

گفتی خداحافظ .. گفتم خداحافظ

[aboalisinab]

روزای روشن خداحافظ، ... من خداحافظ، خداحافظ خداحافظ

روزای خوبت، بگو کجا رفت، از تو قصه ها رفت یا از اینجا رفت

اینجا که انگار هیشکی زنده نیست، گریه فراوون وقت خنده نیست

---

گونه ها خیسه، دلا پائیزه، بارونه قحطی از ابر میریزه

همه با هم قهر، همه از هم دور، روزا مثل شب، شبا سوت و کور

روزای روشن خداحافظ

[aboalisinab]

خدا حافظ
به جایی می روم اما نمی دانم کجا، این گونه آواره!
نمی دانم، ولی شاید برای من به این زودی شقایق ها نمی خندند
و هد هد بر نمی گردد
پرستو ها! شما بیهوده می خوانید
تلاش و جستجو تان را رواق خانه پاسخ نیست
خدارا دست بردارید ازین دیوار و سقف و پشت و پهلو ها
خدا حافظ گل لاله - خدا حافظ پرستو ها!
زمین سخت آسمان دور و هوا تا عرش باروتی
نه زمزم بهر ما پاک است و نه گنگا به هندو ها
خدا حافظ گل لاله - خدا حافظ پرستو ها

[aboalisinab]

خداحافظ خداحافظ عزيزم
من برات برگ خوش پائيزم
ميدونم دلت برام تنگ نميشه
اما اين ترانه با توست هميشه
عاشقي حرف آخره
ميدوني خيلي دوستت دارم
توئي تو تمام باورم
اما رفتي من ازت نميگذرم
ميخونم دلم گرفته
اونكه دوستش دارم رفته
از من گذشتي بي تفاوت
اين سرنوشت بود كه بد رقم خورد

[aboalisinab]

شايد بيايد
هر چند ديروز در آخرين بافه ی موها آب شد
شايد دوباره بيايد
هر چند رج های پَرپَر آوازی گم
سنگ خاکستری سرد
دست بزرگ باد
در ردپای اين حلزون
خشک شد.

شايد نيايد
از اين پريدن های پلک راست
و زنگ زدن ها
و سمت چپ اين صداهای روی ديوار
هيچ چيز معلوم نيست
آن سطر ميانی داستان هستيم
و کو تا کسی بيايد و نگويد
می شنوی
داستان های خوانده نشده درريسه زدن هايشان تاب می خورند

شايد بميرد
اين بوی پَرپَر خاک، آب، باغچه
صدای باد
پرنده
چشم هايی که از نرده فلزی ارتفاع را اندازه می زند
تلنگرهای ناشناس پشت دست های تو
تا امتداد صدای نرم چروک های روی پيشانی
با اين همه برگ سپيد مانده
ابتدای نفس نکشيدن او است
ادامه اش را که تند تند می بافند در خالی تصويرها و عکس های بريده شده.

درست تر،
همان خواب جنينی بود
بر تختخوابی پر از هوای سمی وسوسه های نقره ای
تا
دوباره بريزد
از اين سطرهای پايانی
و خبرهای سپيد داستان های بی خبری.