[Sheriff]

توضیحات:
سگی سیاه و عضلانی ، تو پر و چابک می باشد. بسیار سربلند در نورد. بدن متناسب و چهارگوش است. گوشها مثلثی شکل و سیخ ، پوزه بلند و نوک باریک می باشد. پوشش آن پر و تقریباً بلند است دور گردن یالدار و پوشش زیر بدن ، پاها و دم بیشتر از بقیه نقاط بدن می باشد. دارای پوششی متراکم در لایه زیرین است. صورت و پاهای پایینی از موهای کوتاه پوشیده شده اند. کمی رنگ سفید بر روی سینه ، چانه و پنجه ها مجاز است. دم پر پشت او مابین پاها قرار می گیرد. چشمها به رنگ قهوه ای و بادامی شکل و بینی مشکی می باشد. سینه ای پهن و عمیق دارد و تا آرنج می رسد. رانها عضلانی بدون اینکه سنگین به نظر برسند. پاهای جلویی بسیار صاف و موازی یکدیگر قرار دارند. زیر پنجه ها گرد است. پوزه باریک بوده ولی نوک تیز نمی باشد. جمجمه صاف و موازی با سطح پوزه است. لبها تنگ بوده و دندانها برنده و تیز می باشند.

خلق و خو:
ژرمن شیپرد بلژیکی یکی از معروفترین سگهای بلژیک است. سگی فرمانبر و بسیار باهوش ، جدی ، هشیار و محافظ خوبی است. برخی از آنها خجالتی و حساسند. این نژاد را باید از تولگی اجتماعی کرد. این نژاد باید توسط یک مربی با تجربه تربیت شود. اگر با آنها با ناملایمتی رفتار شود تبدیل به یک سگ به درد نخور و خودسر می شود. این نژاد بطور غریزی محافظ است ، پس باید از تولگی بخوبی تربیت و اجتماعی شود. پرورش دهندگان سگ باید از زمان نوزادی آنها را اجتماعی کنند. بسیار مناسب برای کار و مسابقه می باشند. این سگها بسیار مناسب جهت سگ پلیس و نگهبانی هستند. این نوع کارها ، کارهای اصلی آنها است. به هر حال سگهای خانگی بسیار خوبی هستند. آنها هشیار ، گوش به زنگ و باوفا و همچنین همراهانی محبوبی می باشند. ژرمن شیپردهای بلژیکی روابط بسیار خوبی با کودکان دارند اگر بخوبی اجتماعی شده باشند. این نژاد باید عضوی از خانواده باشد نه اینکه در قفسهای پرورشگاهها زندانی باشند. اگر به این نژاد بی توجهی شود ، برای سرگرم کردن خودش بدنبال راههایی می گردد ، اغلب با هزینه صاحبش! ژرمن شیپرد بلژیکی سگی است پر انرژی و احتیاج به انجام کاری دارد. زمانی که می خواهید او را به سایر حیوانات معرفی کنید مراقب باشید. معمولاً این سگ همراه خوبی برای کودکان است. اگر آنها بخوبی با گربه ها و سایر حیوانات اجتماعی شوند نباید مرتکب اشتباهی بشوند. ژرمن شیپرد بلژیکی ممکن است رفتارهای یک سگ گله را از خود نشان دهد مانند دنبال کردن چیزهای در حال حرکت راه رفتن برای ساعتهای طولانی. او سگی است طلبه دار که روز به روز محبوبتر می شود. ممکن است تفاوت بسیار زیادی بین خلق و خو و پرخاشگری آنها وجود داشته باشد. قبل از آنکه این نژاد را بخرید ، با کسی که درباره آنها تجربه کافی دارد مشورت کنید. باید از حیواناتی که از خود پرخاشگری و ترس زیاد نشان می دهند اجتناب کرد.

وزن و ارتفاع:
وزن در نرها: (34-29) ک.گ ، در ماده ها: (32-27) ک.گ

ارتفاع در نرها: (66-61) س.م ، در ماده ها: (61-55) س.م

مشکلات سلامتی:
ژرمن شیپرد بلژیکی نژاد سرسخت و سالمی است و مشکلات مهمی در آنها پیدا نمی شود. برخی از مشکلات آنها عبارتند از بیماری صرع ، آلرژیهای پوستی ، مشکلات چشمی ، کمرویی بیش از اندازه ، پرخاشگری بیش از انداره و گاهی اوقات رشد غیر عادی کفل و آرنج. هیچگاه به این نژاد بیش از انداره غذا ندهید زیرا گرایش زیادی به فربه و تنبل شدن دارد.

شرایط نگهداری:
برای نگهداری در آپارتمان مناسب است بشرطی که فعالیت بدنی کافی داشته باشد. او تقریباً داخل خانه فعال بوده و یک حیاط متوسط برای او بسیار عالی می باشد. ژرمن شیپرد بلژیکی اگر چه ترجیه می دهد تا با انسانها باشد اما می تواند بیرون از خانه بخوابد.

فعالیت بدنی:
او یک سگ کاری است که به زندگی کردن با فعالیت زیاد در خارج از خانه خو گرفته است. او به فعالیت بدنی زیادی احتیاج دارد. تا جایی که می توانید در مکانهای امن او را از قلاده رها کنید.

طول عمر:
حدود 14 - 13 سال.

آراستن:
ژرمن شیپرد بلژیکی دارای پوششی بلند ، صاف با طولی متوسط ، پوشش خارجی سخت و پوشش زیرین متراکم می باشد ، که به شانه زدن و برس کشیدن روزانه احتیاج دارد. در زمانهای ریزش مو باید رسیدگی بیشتری به او شود. موهای بین انگشتان و لایه بیرونی گوش را کوتاه کنید. این نژاد ریزش موی فصلی شدیدی دارد. دوبار در سال ریزش مو دارد و برخی اوقات ریزش موی اضافی در طول سال دیده می شود.

تاریخچه:
ژرمن شیپرد بلژیکی به نام Groenendael در دنیا شناخته شده است که نام آن برگرفته از نام روستایی در بلژیک می باشد. او یکی از چهار گونه سگهای گله بلژیکی است. در اکثر نقاط جهان این چهار گونه: Groenendael (به رنگ مشکی با موهای بلند) ، Laekenois (به رنگ حنایی با پوششی زبر) ، Malionois ( به رنگ حنایی - قهوه ای مایل به قرمز و پوشش کوتاه با علامتهای مشکی) ، Tervuren (به رنگ حنایی - قهوه ای مایل به قرمز . سایه های طوسی در آنها قابل قبول است و پوششی بلند) ، که تمامی آنها یک نژاد می باشند. تمامی ژرمن شیپردهای بلژیکی از سگهای پر کار پرورش داده شده اند. ژرمن شیپرد بلژیکی توسط Nicholas Rose پرورش دهنده ای از Gronendael بلژیک برای اولین بار پرورش داده شد. از این نژاد باهوش و پرکار بعنوان سگ گله ، سگ پلیس ، یابنده مواد مخدر ، سگ نجات و سگ نگهبان استفاده می شود و همچنین در جنگهای جهانی اول و دوم از این نژاد استفاده شده است. گرچه داشتن این نژاد برای همه توصیه نمی شود ولی این سگ پر انرژی اگر بخوبی تربیت و اجتماعی شود یک همراه عالی برای خانواده خواهد بود. امروزه گونه های Groenendael و Tervuren بیشتر بعنوان همراه انسانها مورد استفاده قرار می گیرند در حالی که گونه های Laekenois و Malinois بیشتر بعنوان سگهای نگهبان مورد استفاده قرار می گیرند.

گروه:
سگهای گله.

[Sheriff]

توضیحات:
اشکال این سگ به طور طبیعی و از لحاظ اندازه و شکل موها بسته به مکان جغرافیایی آنها تفاوت میکند. بطوری که کوچکترین نوع آن سالوکی عرب است که پاها و گوشهای آن نسبت به نوع ایرانی آن از موهای پر مانند کمتری برخوردار میباشد. ورود سالوکی از ایران به انگلستان در سال 1840 باعث گردید که بعد ها این نژاد را تحت عنوان Persian Gray Hund بنامند. با داشتن سرعت بسیار زیاد از آن برای شکار بز وحشی که سریعترین نوع بز می باشد استفاده میکنند. همچنین این سگ قادر به شکار شغال ، روباه و خرگوشهای وحشی است. سالوکی برای شکار بیشتر از قوه بینایی خود بهره می گیرد. و دارای رنگهای متنوعی است که عبارتند از : سفید ، کرم ، طلایی ، قرمز ، حنایی ، خاکستری ، برنز و سیاه و برنز و سه رنگ (سفید سیاه برنز)

خلق و خو:
سالوکی کاملا از صاحب خود اطاعت میکند . نگهبان خوبی است و حالت تهاجمی ندارد. آرام ، پر محبت و با وفا است و معمولاً با یک نفر خو میگیرد. آموزش و تعالیم آن باید با حوصله و محبت صورت گیرد و به دلیل داشتن اندام بسیار لاغر باید آن را از انجام کارهای خشن معاف کرد. برای کودکان پیشنهاد نمی شود. با سایر سگها خصوصاً هم نژاد خودش به خوبی کنار می آید . خوی این نژاد برای تعقیب و شکار جوندگان و حیوانات کوچک مساعد می باشد. بنابر این اگر سگ قابل کنترلی می خواهید بهتر است آنرا از سنین پایینتر تحت آموزش قرار دهید. اصولاً نگهداری پرنده ، خرگوش ، گربه و خوکچه هندی در کنار سالوکی پیشنهاد نمی شود.

وزن و ارتفاع:
وزن در نرها: (30-13) ک.گ ، در ماده ها: (30-13) ک.گ

ارتفاع در نرها: (71-58) س.م ، در ماده ها: (71-58) س.م

مشکلات سلامتی:
این نژاد به طور ژنتیکی دارای بیماریها چشمی و سرطان می باشد. سالوکی می تواند دچار آفتاب سوختگی خصوصاً در ناحیه بینی شود.

شرایط نگهداری:
برای نگهداری در آپارتمان توصیه نمی شود. سالوکی برای فعالیتهای روزانه نیاز به فضای آزاد دارد. اما بهتر است تا در مواقع استراحت جایی داخل خانه که ترجیحا گرم باشد برایش در نظر بگیرید ، البته فراموش نکنید که گرمای زیاد می تواند آزار دهنده باشد.

فعالیت بدنی:
سالوکی به فعالیت بدنی زیادی نیاز دارد . هنگام دویدن خوشحالترین است! و بسیاری از آنها در زمان آزاد بودن گمشده اند و یا در اثر سانحه کشته شده اند. در سکوت و به آرامی شکار میکند ، هنگامی که چیزی را تعقیب میکند دیگر هیچ توجهی به قلاده و صاحبش ندارد ، چنانچه در برخی از کشورها رها کردن آن از قلاده ممنوع می باشد. بهترین ورزش برای آنها دویدن همراه دوچرخه می باشد.

طول عمر:
حدود 10 - 12 سال.

آراستن:
موهای سالوکی برای آراستن بسیار ساده می باشد. کافی است هر از گاهی آنرا شانه بزنید خصوصاً نواحی را که داری موهای بلندتری است. داخل گوشها را به طور منظم چک کرده و از تمیزی آن اطمینان حاصل نمایید . ریزش مو در این نژاد متوسط می باشد.

تاریخچه:
سالوکی سگ سلطنتی مصر احتمالا قدیمی ترین نژاد اهلی شده سگها است. وجود آن از سوی برخی از مورخین از سال ( 329 ق م ) گزارش شده است . دقیقا تصاویری که در آرامگاه مصریان در دوهزاروصد سال قبل از میلاد و حتی قبل از آن در کاخهای سومریهای قدیم یعنی 6000 ? 7000 سال قبل از میلاد کشف شده اند ، شباهت زیادی به سالوکی دارند. ادعایی وجود دارد که منظور از کلمه سگ در انجیل همانا سالوکی است. سالوکی شامل تمام نواحی در امتداد دریای خزر ، خاورمیانه که شامل مصر ، عربستان ، فلسطین ، سوریه ، آناتولی و ایران می شود.

گروه:
سگ تازی.

[Sheriff]

توضیحات:
این نژاد بدن عضلانی ، قوی ، پوشش خارجی مضاعف دارد و دم پر پشت و فر خورده (برای محافظت از پنجه ها و بینی در مواقع استراحت ) این حیوان را قادر می سازد تا شرایط آب و هوایی سرد را تحمل کند . این نژاد از تیپ اشپیتسز می باشد که می تواند به منظور نگهبانی و همچنین شکار جوندگان کوچک مورد استفاده قرار گیرد. حتی موهای ضخیم و متراکم آنرا می تنند و از آن لباسهای گرم می بافند . در سیبری از آن برای مسابقات ، شکار ، سورتمه کشی و چوپانی گوزن استفاده می شود. حس بویایی قوی و قدرت بدنی زیاد آنرا به یک سگ ناجی کوهستان تبدیل کرده است . سگهای ساموید Nansen کاشف قطب شمال را همراهی می کردند.

خلق و خو:
ساموید نژاد آرام و صلح طلب وبسیار فداکار است. همه را دوست دارد اما تنها از یک نفر حرف شنوی دارد . خیلی زود با همه خو می گیرد و بازیگوش است . دیدبان خوبی است و ورود غریبه ها را با پارس کردن اطلاع می دهد. سگ مناسبی برای اعضای خانواده است و رفتار مهربانی با کودکان دارد. استعداد یادگیری خوبی دارد و باید از سنین پایین مورد آموزش قرار گیرد . سرزنده و احتماعی است اما اگر برای مدت طولانی تنها بماند کلافه شده و شروع به جویدن اجسام در اطرافش می کند. زیاد پارس می کند و نگهداری آن در کنار سایر حیوانات خانگی توصیه نمی شود.

وزن و ارتفاع:
وزن در نرها: (20-30) ک.گ ، در ماده ها: (16-20) ک.گ

ارتفاع در نرها: (53-60) س.م ، در ماده ها: (48-53) س.م

مشکلات سلامتی:
از جمله مشکلات میتوان به Hypdysplasia و دیابت اشاره کرد . حساسیت پوستی و بیماریهای چشمی خصوصاً در نرها شایع می باشد.

شرایط نگهداری:
ساموید برای نگهداری در آپارتمان مناسب است به شرط آنکه در طول روز به او اجازه انجام فعالیت بدنی کافی داده شود . اما یک حیاط کوچک مکان مناسبی برای نگهداریش خواهد بود . پوشش پر پشت و ضخیم آن زندگی در آب و هوای گرم را برایش غیر ممکن می سازد.

فعالیت بدنی:
به میزان قابل توجهی به ورزش و فعالیت بدنی روزانه نیاز دارد. اما در هوای گرم فعالیت زیاد برایش توصیه نمی شود. زیرا لایه زیرین پوشش ضخیم آن باعث گرم شدن شدید حیوان می گردد.

طول عمر:
حدود 12 تا 15 سال.

آراستن:
به آراستن زیاد نیاز دارد. ریزش مو در این نژاد زیاد است. (ریزش موی فصلی دارد.) ّّّّّّّموی پرپشت و دو لایه آن نیاز به شانه زدن روزانه دارد. اما به نظر میرسد این سگ همیشه سفید و تمیز است حتی اگر استحمام نشده باشد.

تاریخچه:
در زمانهای بسیار دور جمعیتی از شکارچیان و ماهیگیران درسیبری به نام ساموید ها زندگی میکردند. در طول قرنها آنها از سگهای پر مو و زیبایی برای کشیدن سورتمه استفاده میکردند که این نژاد نیز به نام خود سامویدها شناخته شد. در سال 1889 شخصی به نام روبرت اسکات تعداد زیادی از آنها را با خود به انگلستان برد که بعد ها در آنجا به پرورش این نژاد اقدام گردید و از انگلستان نیر به سایر نقاط دنیا راه یافت. این روزها ساموید بعنوان یک دوست و همراه و سگ نمایشی زیبا شناخته شده است.

گروه:
سگهای کاری.

[Sheriff]

توضیحات:
در گذشته مردم سراب برای محافظت از زمینها و دامهای خود از سگهای بومی آن منطقه استفاده می کردند که با مرور زمان و افزایش تعداد دامها و مساحت زمینهای کشاورزی شروع به پرورش بیشتر سگهای بومی آن منطقه کردند ، که با توجه به این که شرایط آب و هوایی و محیطی شهرستان سراب برای پرورش سگها بسیار عالی بود ، با گذشت زمانهای زیاد تعداد سگهای بومی آن منطقه افزایش چشم گیری داشت به طوری که سگهای آن منطقه را با مشخصات ظاهری و خصوصیات باتنی خودش به عنوان سگهای سرابی می شناختند.

امروزه نیز این سگها را با نام سگهای سرابی می شناسند که یکی از بزرگترین و بهترین نژادهای سگ در ایران می باشد این سگها دارای جسته ای بزرگ ، بدنی تقریبا پر مو و کله ای درشت است که در نوع خود بی نظیر است.

از این نژاد برای امور مختلفی مثل نگهبانی از باغ ها و..... و محافظت از خود (محافظت انسان در برابر حمله حیوانات وحشی ...) استفاده می شود زیرا سگهای سرابی قدرت خارق العاده در دفاع از خود دارند و از هوش بسیار بالایی برخوردار هستند.

پوست این سگها نسبت به نژادهای دیگر بسیار زخیم است به طوری که دندان حیوان مهاجم به سختی در آن فرو می رود و دارای فک های بسیار قوی و دندان های بسیار محکم هستند.

ویرایش: اطلاعات لازم ما در مورد این نوع سگ ناقص می باشد.

[Sheriff]

توضیخات:
سگ بی موی مکزیکی از نظر اندازه به سه اندازه تقسیم می شوند ، عروسکی ، مینیاتور ، استاندارد و دو نوع بی مو و مودار . نوع بی موی آن بیشتر طلبه دارد و معروف تر است. نوع مودار آنها خیلی کم مو است و ممکن است دارای موهای خاکستری بر روی سر و نوک دم هایشان باشند. سگ بی موی مکزیکی نباید دارای مو بر روی بدنش یا موی بلند ، سیمی مانند یا مجعد باشد. پوست بدن آنها باید نرم و صاف باشد. سگ بی موی مکزیکی در رنگهای مختلف یافت می شود اعم از مشکی ، ذغالی ، خاکستری ، برنز ، راه راه ، قرمز ، حنایی و خالدار. نوع مو دار آن باید بدنش پوشیده از موی کوتاه ، براق ، تمیز مانند دوبرمن (Doberman) باشد و با برس کشیدن مرتب ریزش موهایش بسیار کم می شود. همچنین سگ مودار مکزیکی نباید موهای بلند ، سیمی یا مجعد داشته باشد. میانگین توله ها در زمان بارداری 5 عدد می باشد. 4 تای آنها بی مو و یکی از آنها مودار خواهد بود. این نژاد بسیار تنومند و پرطاقت است. دارای جمجمه ای پهن ، و رنگ بینی مشکی یا رنگی می باشد. چشمها بادامی شکل و به رنگ تیره یا مطابق با رنگ سگ می باشد. علامت قابل توجهی که در این نژاد وجود دارد گوشهای عمود خفاش مانند آن است ، گوشهای او در شنیدن بسیار تیز است و می تواند به شما در مواقع خطر یا ورود غریبه ها هشدار دهد. رنگهای این نژاد در زمان بلوغ تغییر می کند.

خلق و خو:
سگ بی موی مکزیکی بسیار باهوش ، باوفا ، هوشیار و تنومند است و به شدت عاشق خانواده اش می باشد. بسیار مهم است که تمامی اعضای خانواده یک نقشی در تریبت ، آموزش و غذا دادن به او را داشته باشند در غیر این صورت تمامی این کارها همیشه بر عهده یک فرد یا افرادی که این کارها را انجام داده اند خواهد بود. بطور طبیعی این نژاد در برابر غریبه ها محافظ و کناره گیر است. اگر بدرستی اجتماعی شوند با کودکان و اعضای خانواده بسیار خوب خواهند بود. این یک افسانه است که می گویند سگ بی موی مکزیکی گیاه خوار است ، بهر حال آنها گیاهان را خیلی دوست دارند. این نژاد را می توان به راحتی برای نگهداری در منزل آموزش داد و آموزشها را به سرعت فرا می گیرد. شما باید رئیس او باشید و به او آموزش دهید در غیر اینصورت او رئیس شما خواهد شد و خانه را برای شما اداره خواهد کرد. این نژاد از نظر حرف شنوی درحال محبوب شدن است حیوانی است زیرک و سازگار. به علت هوش زیادش وقتی که حال شما خوش نباشد می فهمد و پیش شما می ماند ، در مواقعی که تنها هستنید و یا احساس افسردگی می کنید به شما دلداری می دهد. اغلب به سگ بی موی مکزیکی Velcro dog (سگی که همیشه پیش صاحبش می ماند) گفته می شود. بندرت دیده می شود که آنها فرار کنند. یکی از صاحبان این نژاد گزارش داده که روزی بدنبال سگش می گشته و او را صدا می زده وقتی که پایین را نگاه می کنه می بینه سگش بغلش نشسته و همینطور در حال نگاه کردنش به منظور اینکه من اینجا هستم می باشد ، از آن پس صاحب سگ یاد گرفت تا هر وقت که به دنبال سگش می گردد اول پایین پایش را نگاه کند بعد جاهای دیگه را چون او همانجا خواهد بود. یک صاحب دیگر گزارش داده که سگ بی موی مکزیکی او عاشق بالا رفتن از درختان با کودکان و همچنین سوار شدن بر روی اسب با صاحبش است. سگ بی موی مکزیکی می تواند از هر چیزی فرار کند ، بالا رود تا به آنجایی که شما هستید برسد. به هرحال از آنجایی که آنها بسیار زرنگ هستند ، می توانند همچنین یاد بگیرند تا در آنجایی که شما می خواهید بمانند تا زمانی که تا آخر عمرشان نباشد. گزارش دیگری که از صاحب این نژاد مبنی بر هوش او داده شده این است که: صاحب او برای یاد دادن به فرزند پنج ساله اش برای اینکه به تنهایی در رختخوابش بخوابد مشکل داشت. یکی از شبهایی که کودک به تنهایی خوابش نمی برد او بر روی تخت کودک پردید و تا دو هفته هر شب با او می خوابید تا زمانی که کودک احساس کرد که می تواند به تنهایی در رختخوابش بخوابد. سگ بی موی مکزیکی سوء استفاده کردن و محیط نامناسب و کثیف را نمی تواند تحمل کند. نوع بی موی آنها از لحاظ تمیزی بسیار معروف هستند. برای انسانهای پاکیزه و افرادی که آسم (تنگی نفس) و آلرژی دارند مناسب می باشد.

وزن و ارتفاع:
سگ بی موی مکزیکی در سه اندازه متفاوت یافت می شوند. اندازه های صحیح آنها از یک کلاب به کلاب دیگر متفاوت است. در اصل اندازه آنها به اینگونه می باشد:

عروسکی: وزن (6.8 - 2.3) ک.گ در آمریکا به نوع کوچک آنها ، عروسکی (Toy) می گویند ولی در مکزیک به آنها مینیاتور (Miniature) گفته می شود.
عروسکی: ارتفاع (36 -23) س.م از کتف.

مینیاتور: وزن (14- 6.8) ک.گ در آمریکا به مینیاتور ، "مینیاتور" گفته می شود ولی در مکزیک به آن "متوسط" (Intermediate) گفته می شود.
مینیاتور: ارتفاع (51 -38) س.م از کتف.

استاندارد: وزن (18 - 11) ک.گ حتی تا بالای (27) ک.گ هم می رود.
استاندارد: ارتفاع (76 - 51) س.م از کتف.

مشکلات سلامتی:
سگ بی موی مکزیکی نژادی است سرسخت و سلامت. هیچ نژاد دیگری که دارای همچین سلامتی باشد شناخته نشده است. سلامت پوست بدن برای گونه بی موی آن بسیار اهمیت دارد. ژاکت برای آنها در آب و هوای خیلی سرد پیشنهاد می شود ، با وجود اینکه خیلی ها در اینترنت خوانده اند که پوست این نژاد بسیار سرسخت است و احتیاج کمی به مراقبت دارد. در حقیقت حمام کردن بیش از حد باعث از بین رفتن محافظ طبیعی پوست بدن می شود. همچنین لوسیون زدن بیش از حد باعث بسته شدن منفذه های پوست شده و پوست را خراب می کند موجب جوش زدن و ... می شود. پس فقط در مواقع ضروری او را حمام کرده و لوسیون بزنید. بگذارید محافظ طبیعی پوست سگ بی موی مکزیکی کارش را انجام دهد. رنگهای تیره و یکپارچه سگ بی موی مکزیکی پوست سخت تری دارند. رنگهای روشن و خالدار آنها به مراقبت بیشتری احتیاج دارند (به بخش آراستن مراجعه کنید).

شرایط نگهداری:
سگ بی موی مکزیکی به فعالیت بدنی زیادی احتیاج دارد و همچنین به تربیت کردن و مراقبت. اسباب بازیهای زیادی در اختیار آنها بگذارید تا خوشحالشان کنید تا کمتر برای شما مزاحمت ایجاد کنند. اگر شما برای سال اول وقت کافی ندارید و کل روز را مشغول کار کردن هستید ، باید به فکر یک مربی ، کسی که او را برای پیاده روی به بیرون ببرد و کسی که از او مراقبت کند تا زمانی که سر کار هسیتد باشید. یا اینکه یک سگ بی موی مکزیکی مسن تر برای نگهداری بگیرید. وقتی آنها به سن بلوغ می رسند آرام تر شده و ساکت می شوند و ظرفیت این را دارند که تا زمانی که شما سر کار هستید در خانه بمانند. هرچند که خیلی دوست دارند که با شما بیایند و می توانند در کار شما بخوبی ایفای نقش کنند. این به آن معنا نیست که آنها به بازی کردن ، دویدن و پیاده روی و یا هر گون فعالیت دیگری احتیاجی ندارند ، بلکه بدین معنا می باشد که آنها به اندازه سگهای کاری یا تریرها احتیاجی به فعالیت ندارند.

فعالیت بدنی:
سگ بی موی مکزیکی کوچک برای همراه و همدم بودن پرورش یافته و نوع بزرگ آنها برای محافظت کردن پرورش یافته اند. آنها بسیار سرسختند و با شرایط زندگی مختلفی سازگار هستند و آنها در سایزهای بسیاری برای هر نیازی وجود دارند. تمامی نژادهای بی مو باید در برابر سرمای طاقت فرسا محافظت شوند و مثل خودتان به گرما احتیاج دارند. هرجایی که انسانها وجود دارند سگ بی موی مکزیکی هم می تواند باشد ، مشروط براینکه بتوانند با شما در یک خانه زندگی کنند. آنها سگهای مناسبی برای زندگی کردن در پرورشگاهها و محیط های باز نمی باشند ، آنها احتیاج دارند تا عضوی از خانواده باشند. آنها آموزش جعبه سگ را بخوبی فرا می گیرند. وقتی که هوا خوب است هیچکس به حد این نژاد دوست ندارد تا بیرون برود. آنها از بودن زیر آفتاب و هوای گرم لذت می برند.

طول عمر:
سگ بی موی مکزیکی ، نژادی است سلامت با طول عمر زیاد. حدود 20 -15 سال.

آراستن:
مراقبت و آراستن دو نوع مودار و بی موی این نژاد بسیار آسان می باشد. برای نوع بی مو: اکثر مشکلات پوستی بخاطر پرورش دادن ظعیف این نژاد ، غفلت ، حمام و لوسیون زدن بیش از حد بوجود می آید ، که باعث از بین رفتن محافظ طبیعی و بسته شدن منفذه های پوست می شود. یک سگ بی موی مکزیکی خوب پرورش داده شده دارای پوستی بسیار خوب و نرم اما سر سخت خواهد بود. حمام و لوسیون زدن ماهی یک تا دوبار باید انجام داده شود مگر در مواقع ضروری. آفتاب گرفتن در مواقع نیاز همانند خود شما که در هوای آفتابی این کار را انجام می دهید. ما به شما محصولاتی که امروزه در اینترنت برای زیبا شدن پوست تبلیغ می کنند را پیشنهاد نمی کنیم. این محصولات نباید گران قیمت باشند. بهترین محصولات برای آنها شامپو بچه و لوسیون جانسون می باشد. روغن بادام هم برای آنها خوب است. معمولاً بعد از نمایش و پارک رفتن آنها را حمام کنید تا کثیفیها و جرم های پوست و روغن از پوست آنها پاک شود. در هنگام حمام کردن آب گرم بسیار مناسب می باشد ، صورت و پاهای کثیف را با آب گرم بشورید. برای نوع مودار: همانطور که بقیه نژادهای مودرا را می شورید آنها را نیز می توانید بشوئید. برس کشیدن روزانه یا حداکثر یکبار در هفته برای جلوگیری از ریزش مو توصیه می شود. برای هر دونوع آنها گرفتن ناخنهای انگشتان و مسواک زدن هفتگی توصیه می شود. نوع بی موی آن برای کسانی که به موی سگ آلرژی دارند بسیار مناسب می باشد برای اینکه اصلاً مویی ندارند که بریزد. نوع مودار آن با برس کشیدن مرتب ریزش موی خیلی کمی خواهد داشت.

تاریخچه:
معمولاً به سگ بی موی مکزیکی زُلو (Xolo) هم گفته می شود. او به نژاد قوی هیکل منچستر تریر (Manchester Terrier)شباهت دارد. سگ بی موی مکزیکی یکی از قدیمی ترین و کمیاب ترین نژادها می باشد که قدمت آن به 3.000 سال پیش می رسد. برای آنها به علت هوش ، وفاداری ، شفا بخشی و قدرتهای عرفانی بسیار ارزش قادر می شدند. سگ بی موی مکزیکی امروزی واقعاً عوض نشده است. گروهی برای اولین بار وقتی که از آسیا به مکزیک رفتند سگ بی موی مکزیکی را به آنجا بردند و آن نژاد را "بیش" (به معنای عریان) می نامیدند. آنها این نژاد را بعنوان حیوان خانگی نگهداری می کردند و همچنین از آنها جهت قربانی و غذا نیز استفاده می کردند. بدن گرم سگ مکزیکی باعث شد از آنها برای گرم کردن رختخواب در شبهای سرد استفاده شود. سگ بی موی مکزیکی اهل مکزیک بوده و در سرتاسر جنوب آمریکا گسترش پیدا کرده است. در اواخر قرن نوزدهم او کاملاً به یک سگ همنشین و همدم انسان تبدیل شد. گرما و حرارت این سگها امروزه هنوز لذت بخش است ، مخصوصاً گرمای سگهای مسن تر. سگ بی موی مکزیکی ، دیگر در خطر انقراض نمی باشد. سگ بی موی مکزیکی امروزه بخاطر تمیزی ، وفاداری ، همنشینی و انعطاف پذیری ، بیشتر مورد علاقه مردم قرار گرفته است. آنها همراه و همدم و سگ نمایشی بسیار خوبی هستند.

گروه:
جنوبی.

[Sheriff]

توضیحات:
اَفغان هاند یک سگ شکاری اشرافی می باشد دارای جثه ای بلند و سر باریک و کشیده است. بینی سیاه ، چشمها تیره و بادامی شکل و گوشها بر روی سر افتاده است. گردن بلند و قدرتمند ، پاها بلند وصاف و در انتها بزرگ و پوشیده از مو می باشد. دم دارای یک فر در انتها است اما بصورت حلقه در پشت بدن حیوان قرار نمی گیرد. موهای بلند و ابریشمی آن تقریباً در هر رنگی خصوصاً شنی یافت می شود.

خلق و خو:
سگی است با ابهت و گاهی اوقات گوشه گیر و نجوش اما بسیار شیرین. باوفا ، پر محبت و حساس. باید با مهربانی آموزشها را به او آموخت. به او لقب "شاه سگها" را داده اند. برای کودکان پیشنهاد نمی شود. با غریبه ها خو نمی گیرد و نسبت به تازه واردان مهاجم می باشد.

وزن و ارتفاع:
وزن در نرها: (26-34) ک.گ ، وزن در ماده ها: (26-34) ک.گ

ارتفاع در نرها: (68-73) س.م ، در ماده ها مقداری کمتر.

مشکلات سلامتی:
اصولاً سگ سالمی است اما تحمل درد را ندارد و با کوچکترین زخم از خوردن غذا اجتناب می کند.

شرایط نگهداری:
برای نگهداری در آپارتمان مناسب نمی باشد ، در داخل خانه آرام است و به فضای آزاد برای زندگی نیاز دارد (مانند مزرعه). این نژاد می تواند داخل یا خارج خانه زندگی کند اما خوابیدن را در داخل خانه ترجیح می دهد.

فعالیت بدنی:
این نژاد همانقدر که به دویدن در فضای باز علاقه دارد ، پیاده روی های طولانی را نیز دوست دارد. حداقل به 30 دقیقه ورزش و فعالیت بدنی در روز نیازمند است.

طول عمر:
حدود 14 سال.

آراستن:
موهای بلند و سخت آن به آراستن زیادی نیاز دارد. اگر برای نمایش برده می شود باید هفته ای یکبار استحمام شود. در بین حمام ها هنگامی که موها خشک است از شانه زدن خودداری کنید چراکه باعث آسیب رساندن و گره خوردن بیشتر موها می شود. ریزش مو در این نژاد متوسط است.

این نژاد دارای قدمت باستانی می باشد نام او بارها در پاپیروس های مصر باستان و نقاشی او بر روی قبرهای شمال افغانستان مربوط به 4هزار سال پیش به کثرت یافت شده است در طول قرون متوالی اصالت خود را حفظ کرده است. در اوایل قرن حاضر به اروپا راه یافت. از او بعنوان چوپان و شکارچی بز ، آهو و حتی گرگ استفاده می شده است. بخاطر ظاهر زیبا و فریبنده اش در اروپا و انگلستان بعنوان یک حیوان اشرافی نگهداری می شود.

گروه:
سگهای تازی.

[Sheriff]

نژاد:
سگ گرگی (نژاد مخلوط سگ و گرگ)

ویرایش: اطلاعات لازم ما در مورد این نوع سگ ناقص می باشد.

خلق و خو:
سگ گرگی نژادی است حساس که به اشیاء بی جان واکنش خوبی نشان نمی دهد. آنها به صبر زیادی نیاز دارند. قبل از آنکه این نژاد را برای نگهداری قبول کنید باید بطور جدی آموزش داده شوند. آنها به آموزشهای ثابت و فضای پهناوری برای گشتن نیاز دارند. اگر شما چیزی را پلید و متجاوز دیدید می توانید شرط ببندید که سگ گرگی آن کار را بخوبی انجام می دهد بدون آنکه احساس وحشت کند. شما این حرکات را تا سن 18 ماهگی از او نمی بینید ، بعد از این سن نشانه های گرگ در او پدیدار می شود. سگ های گرگی کمتر از 18 ماه جوان بوده و بسیار بازیگوش و وفق پذیر هستند ، آنها در این سن هدایت پذیر و سازگار با مردم می باشند. گرگ های جوانی که هنوز به سن بلوغ نرسیده اند مانند سگهای عادی عمل می کنند. وقتی که گرگ به سن بلوغ رسید ، تغییری در سیستم هورمونی آن رخ می دهد که باعث می شود تمامی رفتارهای یک گرگ در او پدیدار شود.

[Sheriff]

توضیحات:
سگ وحشی آفریقایی دارای نقاط رنگی بر روی پوشش می باشد. این رنگ در آنها منحصر به فرد است هیچ خیوان دیگری به رنگ آنها یافت نمی شود. آنها قدرت دید بسیار خوبی دارند و برخلاف سایر نژادهای سگ فقط با حس بینایی خود شکار را می یابند نه با حس بویایی. بدن آنها لاغر و عضلانی است و دارای پاهای لاغر و کشیده ای می باشند. گوشهای آنها بزرگ ، تیز و عمود است.

خلق و خو:
سگ وحشی آفریقایی یک سگ اهلی نمی باشد. آنها در حیاط وحش و باغ وحشها زندگی می کنند. آنها در گروههای استوار و محکمی زندگی می کنند ، آنها در سن 30-14 ماهگی برای پیوستن به گروه های مختلف گروه خود را ترک می کنند. توله ها در خوردن غذا حق تقدم دارند ، سگهای بزرگ سال صبر می کنند تا سگهای جوانتر اول غذا بخورند. آنها در هنگام شکار به یکدیگر کمک می کنند ، با دستور رئس گروه که نر می باشد. آنها شکار را در زمان طلوع آفتاب و غروب آفتاب آغاز می کنند. دوران بارداری آنها تقریباً 70 روز طول می کشد و تعداد توله ها 10-6 عدد می باشد. توله ها در 3 هفتگی می توانند شروع به خوردن غذاهای جامد کنند. تا سن 2 ماهگی ، در زمان که گروه به شکار می رود 2-1 سگ بالغ از توله ها محافظت می کنند. توله ها در 12-10 هفتگی از شیر مادر گرفته می شوند و در 18-12 ماهگی بلوغ می شوند. در حیاط وحش غذای سگ وحشی آفریقایی غزال ، بز کوهی ، گورخر ، گراز و مقدار کمی آب (چون آنها به میزان کافی از خون شکار خود استفاده می کنند) می باشد. در باغ وحش ها تغذیه آنها ، غذای خشک سگ و استخوان است.

وزن و ارتفاع:
وزن در نرها و ماده ها: 27-20.5 ک.گ

ارتفاع در نرها و ماده ها: 85-71 س.م

دم 41-31 س.م می باشد.

مشکلات سلامتی:
ندارد

شرایط نگهداری:
سگ وحشی آفریقایی در محیط آزاد زندگی می کند. آنها از نژاد وحشی می باشند که در آفریقا و باغ وحش ها زندگی می کنند.

فعالیت بدنی:
این سگ وحشی تحمل و استقامت زیادر دارد. در قسمت نهایی شکار سرعت آنها تا بالای 59.546 کیلومتر در ساعت می رسد.

طول عمر:
حدود 10 سال.

آراستن:
ندارد

تاریخچه:
گفته شده است که سگ وحشی آفریقایی جزو گونه های خطرناک می باشد. آنها را می توان در آفریقا ، جنوب صحرای ساهارا در مناطق نیمه صحرایی کوهستانی و باغ وحش ها یافت.

گروه:
ندارد.

[Sheriff]

توضیحات:
سِنت بِرنارد سگی بزرگ جثه ، قدرتمند ، عضلانی به همراه سری بزرگ و قدرتمند می باشد. هر چقدر ارتفاع حیوان بیشتر باشد ارزشمندتر است. پوشش خارجی در دو نوع زبر و سخت ، صاف و نرم وجود دارد که هر دو نوع آن به رنگ سفید به همراه لکه های قهوه ای ، قرمز و سیاه می باشد. معمولاً صورت و گوشها به رنگ سیاه می باشد. موهای زبر و زمخت از طول بیشتری برخوردار است. دارای پاهای بزرگ و پر مو می باشد که امکان راه رفتن را بر روی برف و یخ برای او فراهم می آورد. حس بویایی قوی دارد و به نظر می آید که از حس ششم نسبت به وقوع حوادثی مانند بهمن و طوفان برخوردار می باشد.

خلق و خو:
بسیار آرام و دوستانه می باشد. رفتار کودکان را به خوبی تحمل می کند و با آنها کنار می آید. سِنت بِرنارد به آرامی راه می رود. بسیار باوفا است و علاقه دارد تا صاحبش را خشنود سازد بدلیل داشتن جثه غولپیکر باید او را از سنین پایین اجتماعی کرد. آموزشها را به خوبی فرا می گیرد و بهتر است تا زمانی که هنوز جثه آن قابل کنترل می باشد مطیع بودن را به او آموخت. معمولاً بعد از خوردن آب و غذا ریزش آب از دهان طبیعی می باشد. سِنت بِرنارد همچنین دیدبان خوبی است.

وزن و ارتفاع:
وزن در نرها: (50-91) ک.گ ، در ماده ها: (50-91) ک.گ

ارتفاع در نرها: (61-70) س.م ، در ماده ها: (61-70) س.م

مشکلات سلامتی:
غالباً سگ سلامتی است اما بیماریهای قلبی ، مشکلات پوستی ، مشکل کپل ، برگشتگی پلک پایین به درون چشم و معده درد قابل ذکر می باشد. از آنجا که سِنت بِرنارد مشکل ورم معده دارد بهتر است در ازای یک وعده غذای بزرگ از دو یا سه وعده غذای کوچک بهره گرفت.

شرایط نگهداری:
برای نگهداری در آپارتمان مناسب می باشد به شرطی که در طول روز فعالیت بدنی کافی داشته باشد . اصولاً در داخل خانه آرام است و یک حیاط کوچک مکان مناسبی را برایش فراهم می کند. می تواند در خارج از خانه نگهداری شود اما توجه داشته باشید که سِنت بِرنارد نسبت به اب و هوای گرم ، اتاق و ماشین گرم حساسیت دارد.

فعالیت بدنی:
پیاده روی های طولانی پیشنهاد می شود. نباید توله ها را قبل از آنکه استخوان بندیشان بطور کامل شکل بگیرد به ورزش و فعالیت بدنی زیاد ، وادار نمود. پیاده روز های کوتاه و بازی های منظم تا سن دو سالگی کافی می باشد.

طول عمر:
حدود 8 - 10 سال.

آراستن:
هر دو نوع پوشش سِنت بِرنارد برای آراستن آسان می باشد. برس کشیدن و شانه زدن منظم و استحمام در مواقع ضروری پیشنهاد می شود. بهتر است به جای شامپو از صابون ملایم استفاه شود. چشمها باید مرتباً تمیز شود تا از عفونت آن جلوگیری شود. این نژاد دوبار در سال ریزش موی فصلی دارد.

تاریخچه:
سِنت بِرنارد یک نژاد باستانی می باشد. اجداد او را احتمالاً Mastiff و Tibetan Mastiff تشکیل می دهند که 1000 سال پیش توسط رومی ها به آلپ برده شدند. نقش سِنت بِرنارد بعنوان ناجی کوهستان از اواسط قرن 17 آغاز گردید و تا به امروز بیش از 2000 نفر توسط این سگ از مرگ حتمی نجات یافته اند. عملیات نجات سِنت بِرنارد این گونه است که ابتدا برف ها را کنار زده و مصدوم را پیدا می کند سپس صورت او را می لیسد و در کنارش می خوابد تا گرم شود و در این مدت سگ دیگر جهت آوردن تیم نجات می رود. حس بویایی فوق العاده دارد و می تواند فرد مصدوم را تا مترها زیر برف ردیابی کند.

گروه:
سگهای کاری.

[Sheriff]

توضیحات:
هاسکی سگی قدرتمند و کاری می باشد. در همه رنگها از سیاه یکدست تا سفید یافت می شود. معمولاً بصورت دو رنگ سیاه وسفید ، طوسی و سفید ، قرمز و سفید و نارنجی و سفید یافت می شود. در اکثر سگها صورت و زیر بدن سفید می باشد. گوشها حالت برافراشته و نوک تیز دارند و همانند سایر نژادهای سگ در سیبری دارای چشمان آبی رنگ می باشند. چشمها گاهی اوقات نیز دو رنگ است (آبی - قهوه ای). در بین پنجه ها دارای مو می باشد که این امر راه رفتن حیوان را بر روی برف و یخ آسان می سازد. لایه زیرین موها زبر و ضخیم و لایه بیرونی صاف و نرم می باشد. هاسکی قادر است تا در دمای 60- درجه به راحتی زندگی کند.

خلق و خو:
سگی آرام و بازیگوش می باشد. مشتاق و گاهی اوقات لجباز. به اعضای خانواده ای که در آن بزرگ می شود بسیار علاقه مند است. باهوش ، اجتماعی و با محبت می باشد. اگرچه انرژی زیادی خصوصاً در تولگی دارد اما سگ سر براه و مطیعی می باشد. رابطه خوبی با کودکان دارد. بسیار کم پارس می کند بنابراین دیدبان خوبی نمی باشد. استعداد خوبی در آموختن دارد اما این کار را باید با صبر و حوصله انجام داد چراکه هاسکی می تواند گاهی اوقات لجباز شود. اگر بیکار بماند خیلی زود حوصله اش سر می رود. از تنهایی بیزار است بنابراین اگر ساعات زیادی را بیرون از خانه سپری می کنید حتماً یک جفت و هم بازی برای سگ خود پیدا کنید. به غذای کمتری نسبت به آنچه به نظرمی رسد نیاز دارد. اگر از سنین پایین اجتماعی شود با سایر حیوانات مشکلی ندارد.

وزن و ارتفاع:
وزن در نرها: (20-27) ک.گ ، در ماده ها: (16-22) ک.گ

ارتفاع در نرها: (53-60) س.م ، در ماده ها: (51-56) س.م

مشکلات سلامتی:
اصولاً سگ سلامتی است. مشکلات کپل ، بیماریهای چشمی همانند آب مروارید و ورم پوستی ناشی از کمبود روی (Zinc) قابل ذکر می باشد.

شرایط نگهداری:
برای نگهداری درآپارتمان پیشنهاد نمی شود. بسیار فعال است و به یک حیاط بزرگ جهت زندگی نیاز دارد. بدلیل داشتن پوشش ضخیم تحمل هوای گرم را ندارد و بهتر است از سایبان و کولر در فصول گرما استفاده شود. این نژاد زندگی را بصورت گروهی ترجیح می دهد (حداقل دوتایی).

فعالیت بدنی:
به فعالیت بدنی زیادی نیاز دارد اما نباید او را در هوای گرم به انجام ورزشهای سخت وادار نمود. یک حیاط بزرگ با نرده یا دیوارهای بلند پیشنهاد می شود. توجه کنید تا نرده ها از زیر نیز بلند و محکم باشند چرا که هاسکی علاقه زیادی به کندن زمین دارد.

طول عمر:
حدود 12 - 15 سال.

آراستن:
به جز در فصول ریزش مو به آراستن زیادی نیاز ندارد (دوبار در سال ریزش مو دارد). برس کشیدن با شانه آهنی پیشنهاد می شود.

تاریخچه:
موطن او سیبری می باشد. در سال 1909 به آلاسکا برده شد. برای قرنهای متوالی از هاسکی بعنوان سگ سورتمه و چوپان استفاده می شد. سگهای فوق العاده ای برای کار کردن در شرایط آب و هوایی سخت و سرد سیبری می باشند. هاسکی سگی است سبک وزن و پر استقامت. هنگامی که به آمریکا وارد شد بدلیل داشتن سرعت زیاد از او بعنوان سگ مسابقه استفاده می کردند. امروزه هاسکی یک دوست و همراه خوب برای افرادی است که این نژاد را به خوبی می شناسند.

گروه:
سگهای کاری.